Bir Priz, Bir Sigorta ve İçimde Kalan O Kırılma Anı Kayseri’de kışın sesi olur. Rüzgâr pencere kenarına vurunca sadece cam titremez, insanın içi de hafif sarsılır. Ben 25 yaşındayım. Günlük tutmayı seviyorum ama öyle düzenli “bugün şunu yaptım” değil; daha çok “bugün içimde bir şey koptu ama adını koyamadım” tarzında yazıyorum. O gün de öyle bir gündü. Dışarıda karla karışık bir soğuk vardı. Evdeyse küçük odamın içinde, bilgisayarın ışığıyla ısınmaya çalışan bir dünya kurmuştum kendime. Masamın üzerinde eski bir kahve bardağı, yarım kalmış notlar ve kablolar… Çok dağınık değil ama düzenli de değil. Tıpkı zihnim gibi. O gün aklımda tek…
Yorum Bırak