iPhone 15 Pro Max 256 GB’nin Fiyatına Bakarken İçimde Kırılan Bir Şeyler Oldu
Kayseri’de hava akşamları başka oluyor. Özellikle sonbahar gelince. İnsan ister istemez geçmişi düşünüyor. Ben de o akşamlardan birinde, Talas’taki küçük kafelerden birine oturup telefon ekranına uzun uzun baktım. Masada yarım kalmış bir kahve vardı. Soğumuştu ama ben fark etmemiştim bile. Çünkü bütün dikkatimi tek bir şey çekiyordu:
“iPhone 15 Pro Max 256 GB’nin fiyatı ne kadar?”
O an bunu sadece bir telefon fiyatı öğrenmek için aratmamıştım aslında. İnsan bazen almak istediği şeyi değil, ulaşamadığı hayatı aratıyor. Benimki biraz öyleydi galiba.
Apple’ın resmi sitesindeki fiyatı görünce uzun süre ekranı kapatamadım. O kadar para bir telefona nasıl veriliyordu bilmiyorum ama daha kötüsü şu oldu: İçimde gerçekten almak isteyen bir taraf vardı. İşte canımı sıkan da buydu.
Bir Telefon Değil de Sanki Başka Bir Hayat Satılıyor Gibiydi
25 yaşındayım. Kayseri’de yaşıyorum. Küçüklüğümden beri günlük tutarım. Hâlâ da yazıyorum. Hatta bazen telefon notlarına değil, gidip gerçekten deftere yazıyorum. Mürekkebin kâğıda değmesi bana iyi geliyor. Çünkü insan bazı şeyleri yazmadan içinden atamıyor.
O gece eve dönünce yine defterimi açtım. Sayfanın üstüne büyük harflerle şunu yazmışım:
“Bir telefonu neden bu kadar istiyorum?”
Uzun süre cevap veremedim.
Çünkü mesele kamera değildi. Titanium kasa hiç değildi. 256 GB hafıza da değildi.
Galiba mesele, kendimi biraz daha “tamamlanmış” hissetmekti.
Bazen sosyal medyada görüyorum. İnsanlar yeni telefonlarını kutudan çıkarıyor, kahvelerini çekiyor, gece araba içinde müzik açıp hikâye paylaşıyor. Her şey çok estetik. Herkesin hayatı düzenli gibi.
Ben ise aynı hafta içerisinde iki kere kredi kartı borcumu ertelemeye çalışmıştım.
İnsan böyle zamanlarda ister istemez kendini eksik hissediyor.
Otobüste Yanımda Oturan Çocuk
Ertesi gün işe giderken otobüste yanıma lise çağlarında bir çocuk oturdu. Elinde yepyeni bir iPhone vardı. Büyük ihtimalle iPhone 15 Pro Max’ti çünkü arkadaki kamera kısmı resmen küçük bir uzay üssü gibiydi.
Çocuk heyecanla arkadaşına ses kaydı atıyordu:
“Olum kamerası var ya aşırı iyi!”
O kadar mutluydu ki.
İçimden garip bir şey geçti. Kıskançlık değildi tam olarak. Daha çok özlem gibi.
Ben de bir zamanlar böyle heyecanlanan biriydim çünkü. Yeni bir şey aldığımda günlerce mutlu olurdum. Şimdi ise bir şey almadan önce sadece “Acaba buna değer mi?” diye düşünüyorum.
Büyümek biraz da bu galiba.
Babamın Cümlesi Hâlâ Aklımda
Akşam eve uğradığımda babam televizyon izliyordu. Telefon fiyatlarından konu açıldı. Ben de istemsizce:
“iPhone 15 Pro Max 256 GB olmuş inanılmaz pahalı…” dedim.
Babam bana şöyle baktı:
“Bir telefon için bu kadar çalışılır mı oğlum?”
Cümle basitti ama içime oturdu.
Çünkü babamın gençliği yoklukla geçmiş. Onlar için telefon sadece arama yapmak demekti. Bizim nesil içinse biraz daha fazlası oldu. Hatıralarımız, fotoğraflarımız, sevgilimizin mesajları, geceleri dinlediğimiz şarkılar… Hepsi orada birikiyor.
Ben bunu ona anlatamadım.
Ama o gece odama geçince uzun süre tavana baktım.
Gerçekten bir telefon için bu kadar çalışılır mıydı?
Eski Telefonumdaki Çatlak Ekran
Şu an kullandığım telefonun ekranı çatlak. Hem de sağ alt köşeden başlayıp yukarı doğru uzayan ince bir kırık var. İlk başta çok önemsememiştim ama zamanla sinir bozucu olmaya başladı.
Geçen hafta gece yürüyüşüne çıktığımda şarkı değiştirmek için ekranı kaydırırken parmağım o çatlağa takıldı.
Garip gelecek ama canım sıkıldı.
Çünkü bazen küçük şeyler insanın içindeki büyük yorgunluğu ortaya çıkarıyor.
Ben son iki yıldır çok yoruldum.
Sürekli çalışmak.
Sürekli hesap yapmak.
Sürekli bir şeyleri ertelemek.
Yeni bir telefon almak bile artık “lüks” değil, resmen uzun vadeli yatırım gibi düşünülüyor.
Mağazaya Girdiğim Gün
İlginizi Çekebilecek İçerik: Ihlamur çayına limon sıkılır mı ?
Bir hafta sonra Forum Kayseri’ye gittim. Aslında niyetim sadece dolaşmaktı ama kendimi teknoloji mağazasına girerken buldum.
Orada masanın üstünde duran iPhone 15 Pro Max 256 GB’yi elime aldım.
Telefon gerçekten çok güzeldi.
Soğuk titanium hissi vardı elde. Ekran aşırı akıcıydı. Kamerayı açınca mağazanın ışıkları bile sinematik görünüyordu.
Bir an için kendimi başka biri gibi hissettim.
Sanki hayatını düzene koymuş biri.
Sanki maaşı yeten biri.
Sanki geleceğinden korkmayan biri.
Sonra fiyat etiketine baktım.
İçimdeki bütün hayal bir anda yere indi.
Telefonu yavaşça yerine bıraktım.
Yanımdan geçen görevli çocuk:
“Abi istersen taksit seçenekleri var,” dedi.
Gülümsedim sadece.
Çünkü mesele taksit değildi.
Mesele, bir şeyi gerçekten istemekle ona ulaşabilmek arasındaki uçurumdu.
Annemin Sessizliği
Eve dönünce annem mutfakta çay yapıyordu. Ben biraz dalgındım. Fark etti hemen.
“Bir şey mi oldu?” dedi.
“Yok ya.”
Ama anneler anlıyor.
Bir süre sonra masaya oturup sessizce çay içtik. Sonra bana şöyle dedi:
“İnsan bazen çok istediği şeyleri hemen alamaz. Ama bu onların hiç olmayacağı anlamına gelmez.”
Bu cümle o kadar sakin söylendi ki.
İçimde bir yere dokundu.
Çünkü son zamanlarda sürekli geç kalmış gibi hissediyorum. Herkes bir yerlere yetişiyor sanki. Ev alanlar, araba değiştirenler, yurt dışına çıkanlar…
Ben ise telefon fiyatı düşünüyorum.
Kendime kızdığım günler oluyor bu yüzden.
Ama sonra şunu fark ettim:
İnsan bazen sadece biraz umut görmek istiyor.
Gece Yürüyüşleri ve Hayaller
Kayseri’de gece yürümeyi seviyorum. Özellikle hava soğukken kulaklığı takıp sokakta dolaşmanın ayrı bir hissi var.
O gece yine yürüyordum.
Telefonumun şarjı yüzde 12’ydi.
Bir şarkı açtım. Sonra istemsizce vitrindeki yansımama baktım.
Yorgun görünüyordum.
Ama hâlâ hayal kuruyordum.
Belki birkaç ay sonra.
Belki seneye.
Belki hiç.
Ama o telefonu almak istemem aslında kötü bir şey değildi. Çünkü insanın hâlâ bir şeyleri istemesi, içinde hâlâ yaşayan bir taraf olduğunu gösteriyor.
Bunu düşündüm.
Ve ilk kez kendime çok yüklenmemeye karar verdim.
Ipu olarak her zaman en iyi içeriği sunmak için çalışıyoruz. “iPhone 15 Pro Max 256 GB’nin fiyatı ne kadar” konusunda daha fazlası için takipte kalın!
iPhone 15 Pro Max 256 GB’nin Fiyatı Neden Bu Kadar Konuşuluyor?
Çünkü mesele sadece teknoloji değil artık.
Telefonlar biraz statü oldu.
Biraz motivasyon oldu.
Biraz da kaçış yolu.
Özellikle iPhone 15 Pro Max 256 GB gibi modeller hem kamerasıyla hem performansıyla insanların ilgisini çekiyor. İçerik üretenler, fotoğraf çekmeyi sevenler ya da uzun yıllar telefon değiştirmek istemeyenler için ciddi bir seçenek oluyor.
Ama Türkiye şartlarında fiyat konusu ister istemez insanın canını sıkıyor.
Çünkü bir telefonu almak için aylarca çalışmak gerekiyor.
Ve insan bazen şunu düşünüyor:
“Ben gerçekten yaşıyor muyum, yoksa sadece yetişmeye mi çalışıyorum?”
Bu soru son zamanlarda aklımdan çıkmıyor.
Küçük Bir Defter Sayfası
Önerdiğimiz İçerik: iPhone 12 kaç gram ?
Dün gece günlüğüme şunu yazdım:
“Bir gün istediğim telefonu alacağım belki. Ama umarım o gün geldiğinde sadece telefona değil, o süreçte pes etmeyişime de mutlu olurum.”
Bu cümleyi yazınca uzun süre deftere baktım.
Çünkü galiba mesele gerçekten telefon değil.
Mesele, insanın kendi emeğini bir gün karşılıksız hissetmemesi.
Şu sıralar hayat biraz ağır geliyor olabilir.
Bazen fiyat etiketleri moral bozuyor olabilir.
Bazen insan kendini geri kalmış hissedebilir.
Ama yine de içimde küçücük bir umut var.
Belki bir gün, yine sonbahar akşamlarından birinde, aynı kafeye giderim. Masaya kahvemi koyarım. Ve o telefonu gerçekten kendi paramla almış olurum.
Ama en önemlisi şu olur:
O gün kendimle gurur duyarım.